Η «αιώνια» ιδιαιτερότητα του ελληνικού All-Star Game

Κόσμος και προπονητές από τις 14 ομάδες της Betshop Basket League ψήφισαν τους «εκλεκτούς» τους για την επερχόμενη γιορτή του μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη και ο Γιώργος Κυριακίδης αναρωτιέται για πόσο ακόμα θα βλέπουμε επιλογές με αποκλειστικό κριτήριο το κόκκινο και πράσινο χρώμα.

«Το ελληνικό All-Star Game επηρεάζεται από οπαδικά κριτήρια», είναι η διαπίστωση πολλών τα τελευταία χρόνια. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Όπως είθισται εδώ και χρόνια, έτσι και φέτος δόθηκε η δυνατότητα στο φίλαθλο κοινό να αποφασίσει (όχι να κρίνει γιατί η κρίση απαιτεί και μια στάλα τουλάχιστον σκέψης) ποιους παίκτες επιθυμεί να δει να αγωνίζονται στη γιορτή του ελληνικού μπάσκετ, η οποία φέτος θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη.

Καμία ασφαλιστική δικλείδα, κανένα αξιοκρατικό κριτήριο, καμία αναγνώριση της αξίας του ουδέτερου, αλλά και ουδεμία έστω επίκληση στο θέαμα, που είναι το κύριο ζητούμενο σε τέτοιου είδους διοργανώσεις. Αντιθέτως, η ψηφοφορία μετατρέπεται κάθε χρόνο σε πεδίο μιας άτυπης μάχης εντυπώσεων για το πόσους εκλεκτούς τους θα καταφέρουν να στείλουν οι «πρασινοκόκκινοι» για το – ανακάμψαν από πέρσι- διήμερο χαλάρωμα εκτός του κλεινού άστεως.

Προφανώς, η μεγαλύτερη φετινή αστοχία βάσει όλων των κριτηρίων που μπορεί να σκεφτεί κανείς, είναι η απουσία του Βινς Χάντερ. Ο δεύτερος σε απόδοση ψηλός του πρωταθλήματος (μετά τον Μιλουτίνοφ) και επικρατέστερος -σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις- για το βραβείο του MVP της χρονιάς στο BCL, βρέθηκε εκτός νυμφώνος, γεγονός που φαντάζομαι πως μάλλον χαροποίησε τον Λούκα Μπάνκι. Έχω την εντύπωση πως ακόμα και ο Ματσιούλις στηρίχθηκε περισσότερο σε ψήφους Παναθηναϊκών παρά ΑΕΚτζήδων (που προφανώς θα προτιμούσαν τον Χάντερ). Την ίδια στιγμή, μάλιστα, προτιμήθηκε ο φετινός Γκιστ, προφανώς από τους ίδιους που στα μέσα δικτύωσης των αποκαλούν παλαίμαχο μετά από σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή αναμέτρηση του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ. Άλλο λίγο να έμενε στα μέρη μας και θα βλέπαμε στη σάλα «Νίκος Γκάλης» και τον Λάσμε.

Δεν ξέρω πόσοι και ποιοι παίκτες από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό θα παίξουν πάνω από πέντε λεπτά στο ματς, δεδομένου ότι ακολουθεί Κύπελλο, Ευρωλίγκα, BCL και αναμετρήσεις που θα κρίνουν τα πάντα στην κατάταξη των ομάδων στο πρωτάθλημα. O Xάροου πιθανότατα (δεν παίρνω και όρκο) ψηφίστηκε, αλλά τέθηκε εκτός λόγω τραυματισμού, όπως οι Παππάς-Λάνγκφορντ, κι έτσι βγήκε στον αφρό ο πρώτος επιλαχών.

Στις ΗΠΑ, ακριβώς επειδή η διαφορά στην αθλητικότητα, το ταλέντο, άρα και το θέαμα που μπορούν να προσφέρουν οι υποψήφιοι είναι αμελητέα (γιατί όλοι βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο), η ψήφος μπορεί να λειτουργεί ως επιβράβευση μιας καλής σεζόν. Εκεί, οι κορυφαίοι προκύπτουν μέσα από τους αριθμούς, που είτε λένε πάντα την αλήθεια είτε αποτελούν τον καλύτερο τρόπο για να πεις ψέματα, δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Γι’αυτό και δεν έχουμε δει επιλογές-εκτρώματα, όπως στα μέρη μας.

Οι συγκεκριμένες επιλογές, φυσικά, δεν περιορίζονται στους μη Έλληνες. Ο Δημήτρης Μαυροειδής και ο Λεωνίδας Κασελάκης έχουν κρατήσει όρθιες τις ομάδες τους ουκ ολίγες φορές, εντός και εκτός των τειχών. Ατύχησαν, όμως, και φέτος να μην αγωνίζονται ούτε στους δύο «αιώνιους», ούτε καν στην ΑΕΚ. Κι αν για τον κόσμο που ψηφίζει με οπαδικά κριτήρια, υπάρχουν ελαφρυντικά, για το σύνολο των προπονητών και την επιρροή τους στις επιλογές είναι να απορεί κανείς.

Στην Ελλάδα, η κουλτούρα είναι σίγουρα διαφορετική σε σχέση με το ΝΒΑ και όλες τις χώρες του φυσιολογικού κόσμου, που διοργανώνουν Final 8 Κυπέλλου με ταυτόχρονη παρουσία οπαδών όλων των ομάδων. Ωστόσο, το να αποκλείονται αξιωματικά οι παίκτες των «αιωνίων» δεν είναι λύση. Όταν το ελληνικό πρωτάθλημα έχει φέτος την πολυτέλεια να φιλοξενεί παίκτες υψηλών προδιαγραφών (Κιλπάτρικ, Θίοντορ), τους οποίους είναι αμφίβολο αν θα βλέπουμε και του χρόνου, αλλά και έναν προπονητή (Πιτίνο), του οποίου και μόνο η πρόσληψη έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ όλοι αυτοί να μην είναι στο All-Star game και να μην έχει την ευκαιρία ο κόσμος να τους απολαύσει από κοντά.

Είναι σαν να λέμε ότι μια ελληνική ομάδα φέρνει -έστω σε προχωρημένη ηλικία- παίκτη με συμμετοχή σε κάμποσα All-Star παιχνίδια του ΝΒΑ και επειδή δεν έχει παίξει σε πολλά ματς εδώ, θα προτιμηθεί ο τίμιος ανερχόμενος Αμερικανός των 100 χιλιάρικων. Όσο κι αν εκτιμώ τη δουλειά του Μάκη Γιατρά στον Προμηθέα, θα ήταν ύβρις για το ίδιο το άθλημα το να μην είχε επιλεγεί ο Πιτίνο για χάρη του όποιου άλλου προπονητή (εκτός αν ο άλλος ήταν ο Γκρεγκ Πόποβιτς, ο Πατ Ράιλι ή ο Φιλ Τζάκσον). Θα ήταν ανήκουστο σε μια ομάδα με την επωνυμία World Stars να μη βρίσκεται στον πάγκο της ο πιο σταρ προπονητής που έχει περάσει από τον πάγκο ελληνικής ομάδας.

Εάν επρόκειτο για ψηφοφορία των καλύτερων της σεζόν, θα δεχόμουν οποιαδήποτε ένσταση, αλλά σε ένα ελληνικό πρωτάθλημα που οφείλει -μεταξύ πολλών άλλων- να προβάλλει την «πραμάτεια» του, τέτοια σφάλματα θα ήταν ασυγχώρητα. Ακόμη κι εάν το αποτέλεσμα επαφίετο σε ένα αόρατο χέρι, Πιτίνο και Μπλατ (και σε μικρότερο βαθμό ο Μπάνκι), θα έπρεπε να βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη.

Κρίμα που δεν έμεινε στην Ιταλία ο Λάρι Μπράουν της απογοητευτικής Τορίνο για να δούμε εάν θα τον ψήφιζαν στο δικό τους All-Star game. Εσεις τι λέτε;